Een uitvaart fotograferen is niet niks....er komt een hoop bij kijken en om een blog te plaatsen op mijn website kan ik jullie een beetje op de hoogte houden wat er door mij heen gaat tijdens zo`n dag.

 

Waarom ben ik Uitvaart fotografe geworden.

Toen mijn schoonvader overleed was ik heel verdrietig maar wilde eigenlijk ook gelijk alles vastleggen, ik had geen camera meegenomen maar wel mijn telefoon. Zo goed en kwaad als het ging heb ik foto`s ermee gemaakt....ik wilde toch iets tastbaars hebben.

De kwaliteit liet te wensen over maar wat waren we blij met de foto`s. We hebben er nog een boek van gemaakt en een ieder kreeg een exemplaar. Heel fijn om terug te kijken en om het verdriet een plekje te geven.

Tevens overleed vlak daar achteraan mijn vriendin, ik heb geen seconde getwijfeld toen de familie vroeg of ik haar uitvaart wilde fotograferen. Afscheid nemen van een dierbaar persoon gaat gepaard met mooie intieme en persoonlijke momenten. Ik heb mooie herinneringen kunnen maken, van iemand die heel erg geliefd was, daarom ben ik uitvaart fotografe geworden.

Op zo`n dag gaat alles in een roes aan je voorbij en ik wil herinneringen scheppen zodat je later kunt zeggen .... "Het was mooi"... Laatst na afloop van een uitvaart stond ik nog eventjes met een familie lid te praten en hij vertelde mij dat ie sceptisch was over het feit dat er een fotograaf rond zou lopen. Het mooiste compliment wat hij mij na afloop gaf:  “ Ik heb helemaal niet gemerkt dat je er was, en ik ben nu wel heel erg benieuwd naar de beelden”.

Na ontvangst van de foto`s vertelde de familie mij dat het zo mooi was om alles terug te zien. De details de sfeer, het gaf troost vertelde ze mij. Ik ben dan heel blij dat ik bij heb kunnen dragen aan het verwerken van…en een dierbare herinnering heb mogen maken...

Van zulke dagen als deze moeten we echt genieten...ik was vandaag even een rondje in mijn eigen omgeving. En maakte deze foto..terwijl ik de foto maak..denk ik gelijk aan mijn vader die helaas 31 Januari j.l is overleden..hij vond dit ook altijd zo mooi..
Afgelopen woensdag een Uitvaart mogen fotograferen van een dochter..een zus..een echtgenote..een moeder..een vriendin..een collega...zomaar weg..uit het leven gerukt. Ik ga met de aflevering van de foto's van de Uitvaart deze foto erbij doen. Gewoon om ze te laten zien..wat heel mooi is. Deze bloesem verwelkt eens..maar de gedachten aan een heel mooi beeld blijft bestaan. Zoals ook de gedachten aan hun geliefde dochter..zus.. echtgenote.. moeder.. vriendin en collega.
En bovenal aan mijn lieve vader...die ziet vast al dat moois van bovenaf..en zegt vast ik geniet nog steeds hoor meisje..al zie jij me niet. In mijn lijf voel ik dat ie mee kijkt naar al dat moois om ons heen. 

Een uitvaart bijwonen...niet als fotograaf maar als een vriendin..
Het klinkt gek maar achter mijn camera en bij mensen die ik niet ken..is dat een stuk makkelijker.
Natuurlijk moet je wel eens slikken als je mensen zo verdrietig ziet, maar als het iemand is waar je ook een heel stuk verleden mee deelt dan maakt je dat heel verdrietig als je je vrienden zo ziet.
Natuurlijk heb ik momenten gehad waarbij er ook hele mooie beelden voorbij kwamen, die ik heel graag vast had willen leggen..
Maar soms...soms moet je het ook eens loslaten en er voor ze zijn...en dat waren we...en als je dan je vrienden omhelst...dan is dat het enige wat telt....!!




Ik zit mijn boterhammetje te eten en laat tegelijkertijd mijn ochtend in gedachten de revue passeren.
Een uitvaart fotograferen...ik blijf het bijzonder vinden om dit als fotograaf zo van dichtbij mee te mogen maken. Je kent de mensen niet..

je hebt een mevrouw aan de lijn gehad en alle in en outs doorgesproken.

Maar je kent haar niet van gezicht..totdat je aangesproken wordt en bedankt wordt voor je aanwezigheid. Ze gaat gelijk een rondje wie wie is en ik ben op dat moment als een spons...alles in me op aan het nemen.

Het moment is daar dat de kist wordt gesloten...een kleindochter heeft het besef dat dit de allerlaatste keer is dat ze haar Oma kan zien. Ik vind het erg voor haar.. wie wil nou niet een geliefde voor altijd bij zich hebben.

Tijdens de dienst worden er verhalen verteld..foto's getoond en ik luister naar een prachtig pianospel en besef dat ik van iemand die ik helemaal niet ken.. nu een heleboel weet...en dat vind ik heel bijzonder...

Ik weet nu al dat ik een hele mooie reportage heb kunnen maken...
Ze gaan er blij mee zijn...van alle herinneringen van hun Oma..Moeder..Tante..Vriendin... Buurvrouw..en Echtgenote..horen deze foto's van een mooi afscheid ook bij....dat heeft ze verdient..